November 21, 2017, 6:20 am
Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΔΙΖΩΝΙΚΗΣ, ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

Το βασικό επιχείρημα για τη μη εγκατάλειψη της ΔΔΟ ως πλαίσιο λύσης του κυπριακού προβλήματος είναι «ξεκάθαρο» και «ακαταμάχητο»: αν εγκαταλείψουμε και καταγγείλουμε αυτό το συνταγματικό πλαίσιο λύσης τότε θα φανούμε εντελώς αναξιόπιστοι στη διεθνή κοινότητα και θα δώσουμε την ευκαιρία στην Τουρκία να πάψει να ενδιαφέρεται για λύση του κυπριακού και να απαιτήσει, με ισχυρά νομικά και πολιτικά επιχειρήματα, τη διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Έχουν απόλυτο δίκαιο και ταυτόχρονα απόλυτο άδικο. Πως είναι δυνατόν; Διότι η επιχειρηματολογία τους στηρίζεται (εκούσια ή ακούσια) σε ένα λανθασμένο υπόβαθρο: ότι ο απώτερος στόχος της Τουρκίας στην Κύπρο είναι η νομιμοποίηση της διχοτόμησης, η αναγνώριση του ψευδοκράτους, και αυτά είναι τα χειρότερα που μπορούν να μας συμβούν και δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο που μπορεί ρεαλιστικά να μας συμβεί εκτός από τα πιο πάνω αναφερθέντα.

Τραγικό λάθος! Και το λανθασμένο της εκτίμησης αυτής μπορεί να τεκμηριωθεί με μια σειρά ενδείξεων και αποδείξεων:

1. Αν σκοπός ήταν η αναγνώριση του ψευδοκράτους γιατί αυτό δεν επιτεύχθηκε μετά από την από μέρους μας απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, ως τελική λύση του κυπριακού προβλήματος; Ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει Σχέδιο Β, αυτό είναι ή τίποτα άλλο. Πως είναι δυνατόν η τουρκική διπλωματία να αποδείχθηκε τόσο ανεπαρκής ώστε να μην παρασύρει μέρος έστω της διεθνούς κοινότητας με την ακαταμάχητη επιχειρηματολογία που θα μπορούσε να συνοψισθεί ως ακολούθως: «Εμείς κύριοι θέλαμε λύση, το αποδείξαμε με τη στάση που τηρήσαμε στο Σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών, τι άλλο θέλετε από εμάς; Δεν είμαστε διατεθειμένοι να επαναδιαπραγματευτούμε το Σχέδιο, οι ελληνοκύπριοι έμπρακτα έδειξαν ότι δεν επιθυμούν λύση, καλούμε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει τη Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου.»

Η Τουρκία δεν φαίνεται να απαίτησε μια τέτοια αναγνώριση με πειστική ένταση, ούτε και ο τουρκικός πολιτικός κόσμος θεώρησε ως αποτυχία τη μη αναγνώριση του ψευδοκράτους. Ούτε και είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μια τόσο ισχυρή χώρα όπως η Τουρκία δεν μπορούσε να παρασύρει κάποιες χώρες σε αναγνώριση του ψευδοκράτους, αν πραγματικά το επεδίωκε. Τα φυσιολογικά ερωτήματα που προκύπτουν βέβαια είναι: γιατί δεν το επεδίωξε ή γιατί η Τουρκία δεν θέλει την αναγνώριση του ψευδοκράτους ή τι επιδιώκει τέλος πάντων η Τουρκία στην Κύπρο αν όχι την αναγνώριση του ψευδοκράτους; Ιδού οι απαντήσεις:

2. Με την αναγνώριση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης και του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα, η Τουρκία παραιτείται επίσημα από οποιαδήποτε διεκδίκηση του κυπριακού υποθαλάσσιου πλούτου εφόσον μιλούμε πλέον για δύο ανεξάρτητα κράτη στην Κύπρο με δικά τους χωρικά ύδατα και δική τους ΑΟΖ. Από τη στιγμή που ο υποθαλάσσιος πλούτος βρίσκεται στο νότιο τμήμα, δικαίωμα εκμετάλλευσής του αναπόφευκτα έχει το «ελληνοκυπριακό κράτος».

3. Εκτός από αυτό, ο απώτερος στόχος της Τουρκίας είναι όχι η διχοτόμηση της Κύπρου αλλά η ολοκληρωτική τουρκοποίηση της η οποία μπορεί να επιτευχθεί μέσα στα πλαίσια της λύσης ΔΔΟ με βάση τα ακόλουθα στάδια:

α) Το τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο θα ελέγχεται ουσιαστικά από την Άγκυρα.

β) Μέσω του τουρκοκυπριακού κρατιδίου που θα ελέγχεται από την Τουρκία θα μπορούν να εισρεύσουν σε ολόκληρη την Κύπρο, και νόμιμα και παράνομα, και τυχαία και σκόπιμα, έποικοι, μετανάστες, εγκληματικά στοιχεία, ισλαμιστές, τρομοκράτες, τζιχαντιστές και άλλοι, είτε από την Τουρκία είτε από άλλες χώρες.

γ) Η κεντρική κυβέρνηση, λόγω συμμετοχής τουρκοκυπρίων που θα ελέγχονται από την Άγκυρα ή από άλλα εχθρικά κέντρα λήψης αποφάσεων, και λόγω συνταγματικών περιορισμών και δυσλειτουργιών, θα είναι ανίκανη και σκόπιμα απρόθυμη να λάβει μέτρα προστασίας και καταστολής εναντίον της τρομοκρατικής λαίλαπας.

δ) Έτσι θα οδηγηθούμε σε ένα απίστευτο χάος και αναρχία, σε μαζική φυγή ανθρώπων και κεφαλαίων, και σε σταδιακή εθνοκάθαρση των ελληνοκυπρίων από τη γη των πατέρων τους.

4. Αν δούμε τα παραδείγματα πολλών χωρών μέσα στη γειτονιά μας θα δούμε πόσο εύκολα είναι να αποσταθεροποιηθεί μια χώρα από διάφορα κέντρα αποφάσεων χρησιμοποιώντας ως όπλο τον ισλαμικό φανατισμό σε συνεργασία και σε αρμονία με τα (σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενα) δυτικά ΜΜΕ παγκόσμιας εμβέλειας. Τα παραδείγματα των χωρών αυτών είναι: Σερβία σε σχέση με το Κόσσοβο, Λιβύη, Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος. Ακόμη και η υπερδύναμη και σκληροτράχηλη Ρωσία φοβάται από τυχόν ανταρσία των μουσουλμάνων του Καυκάσου και θα αντέξει η μικρή Κύπρος, με τα βόρεια σύνορα της μια ανάσα από την επεκτατική Τουρκία, και φορτωμένη το δυσβάστακτο βάρος ενός δικοινοτικού και δυσλειτουργικού συντάγματος; Η Τουρκία λοιπόν γνωρίζει ότι αν η Κύπρος ρίξει την ασπίδα της ελεγχόμενης από ελληνοκυπρίους ασπίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας, τότε ολόκληρη η Κύπρος σταδιακά θα τουρκοποιηθεί.

Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί ο Μακάριος δεν προέβλεψε αυτούς τους κινδύνους όταν υπέγραφε τις Συμφωνίες Κορυφής το 1977. Πιστεύω ότι ο κόσμος τότε ήταν πολύ διαφορετικός: δεν υπήρχε ισλαμική τρομοκρατία τέτοιας κλίμακας, δεν υπήρχαν τελειοποιημένες μέθοδοι αποσταθεροποίησης καθεστώτων όπως υπάρχουν σήμερα, δεν υπήρχαν τα διεθνή παραδείγματα ισλαμικής ανωμαλίας του Λιβάνου, του Κοσσόβου, της Λιβύης, της Συρίας, της Τσετσενίας, και δεν υπήρχε Ευρωπαϊκή Ένωση για να είμαστε εντεταγμένοι σε αυτή και δεσμευμένοι από ευρωπαϊκούς νόμους που περιορίζουν την ελευθερία κινήσεων μας. Χωρίς τα πιο πάνω δεδομένα και παραδείγματα ενδεχομένως να υπήρχαν καλύτερες προϋποθέσεις μετεξέλιξης της Ομοσπονδίας σε ένα κράτος υπό ελληνική κυριαρχία σύμφωνα με την Ελληνική Ιστορία του τόπου ή τουλάχιστον καλύτερες προϋποθέσεις φυσικής επιβίωσης μας στη γη των πατέρων μας.

Ή μπορεί απλούστατα να ήταν λάθος του Μακάριου που το αναγνώρισε μετά, αποφασίζοντας σιωπηρά ότι ουδέποτε θα υπέγραφε μια τέτοια λύση ΔΔΟ, εξ ου και κάλεσε τον λαό να είναι έτοιμος για μακροχρόνιο αγώνα στην τελευταία ομιλία του στις 20 Ιουλίου 1977, επέτειο της τουρκικής εισβολής.

Πάντως, ο Σπύρος Κυπριανού αναφερόταν συχνά στον κίνδυνο ολοκληρωτικής τουρκοποίησης σε περίπτωση κακής λύσης χωρίς όμως να κάνει το τολμηρό βήμα της καταγγελίας της ΔΔΟ, ίσως για λόγους τακτικής. Τα πράγματα όμως σήμερα έχουν φτάσει σε ένα τόσο οριακό σημείο που θα πρέπει, κατά την άποψή μου, να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας στη διεθνή κοινότητα έτσι ώστε να αποσοβήσουμε τον θανάσιμο κίνδυνο τουρκοποίησης ολόκληρης της Κύπρου.

Και αν ακόμη αυτή η καταγγελία οδηγήσει στη μονιμομποίηση της διχοτόμησης, σίγουρα αυτό είναι ασύγκριτα καλύτερο από την ολοκληρωτική τουρκοποίηση εφόσον με τη διχοτόμηση τουλάχιστον διασφαλίζεται η φυσική, εθνική και πολιτιστική παρουσία μας στην Κύπρο.

Πέραν τούτου όμως, τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η Τουρκία να υποστεί στο μέλλον μια στρατιωτική ήττα σε βαθμό που να μειώσει την ισχύ της και την ικανότητα της να κατέχει ξένα εδάφη όπως είναι η Κύπρος. Η Ιστορία δεν είναι στατική αλλά κρύβει εκπλήξεις και ανατροπές που μπορούν να ανατρέψουν το υπέρ της Τουρκίας σημερινό ισοζύγιο δυνάμεων. Ήδη βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με την επανερχόμενη υπερδύναμη, Ρωσία, πάνω στο θέμα της Συρίας, αλλά και γενικότερα όσον αφορά τη σκληρή γεωπολιτική μάχη που δίνεται μεταξύ Ρωσίας και Δύσης για τον έλεγχο και αξιοποίηση κοιτασμάτων φυσικού πλούτου.

Αν όμως υπογράψουμε τη λύση ΔΔΟ τότε, και αν ακόμη υπάρχει ανατροπή υπέρ του Ελληνισμού σε κάποιο μελλοντικό στάδιο, αυτή η ανατροπή θα είναι πολύ πιο δύσκολο να μας απελευθερώσει από τους ιστορικά άδικους και δυσλειτουργικούς όρους μιας τέτοιας λύσης διότι αυτοί θα φέρουν την υπογραφή μας, ή μάλλον τη συνθηκολόγησή μας.



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   mm2mlo  



 
Περιεχόμενα