September 24, 2017, 6:07 am
Η ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Το ηθικό και η εθνική αξιοπρέπεια μας τα τελευταία χρόνια είναι γενικά σε χαμηλά επίπεδα. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς στην καθημερινή μας ζωή με κάποια απλά παραδείγματα:

α) Γενικά σε ένα ξένο θα του μιλήσουμε στην αγγλική γλώσσα παρά να εξετάσουμε πρώτα αν ο άνθρωπος μιλά ελληνικά.

β) Ο κύπριος ποδοσφαιρικός φίλαθλος δείχνει πολύ περισσότερο ενθουσιασμό για το σωματείο του παρά για την Εθνική Κύπρου.

γ) Οι ξένοι στην Κύπρο πολλές φορές δεν επιδεικνύουν τον δέοντα σεβασμό προς την κοινωνία που τους φιλοξενεί με την ανοχή του κυπριακού λαού.

δ) Γενικά υπάρχει μια μεγάλη απαισιοδοξία και εγκατάλειψη που πολύ συχνά εκφράζεται με τη φράση «δεν έχει σωτηρία αυτός ο τόπος.»

ε) Σπάνια υπάρχει καινοτομία και πρωτοβουλία στη σκέψη μας ενώ προτιμούμε σχεδόν πάντα να μιμούμαστε το τι γίνεται στην Ευρώπη.

στ) Η στολή των στρατιωτών μας είναι θλιβερή, ενώ της αστυνομίας και των αξιωματικών του στρατού είναι πεζή και στερεότυπη. Το βήμα στη στρατιωτική παρέλαση είναι ανιαρό χωρίς στρατιωτική έπαρση.

ζ) Κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχουν το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, δύο κόμματα που με θέρμη υποστηρίζουν τη διάλυση του κράτους και τη μετατροπή του σε ένα διεθνές πειραματόζωο, τη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία», με σαφώς περιορισμένη δυνατότητα αντίστασης σε τυχόν υπόσκαψη από την Τουρκία προς την κατεύθυνση τουρκοποίησης ολόκληρής της Κύπρου.

Αυτά είναι μερικά παραδείγματα που δείχνουν την απουσία εθνικού ενθουσιασμού (και ορθής κρίσης) του λαού μας, και για να προσπαθήσουμε να τη θέσουμε σε πορεία ιάσεως προέχει η διάγνωση της αιτίας και όχι μόνο των προαναφερθέντων συμπτωμάτων.

Κατά την άποψη μου ο βασικότερος παράγοντας που δημιουργεί έλλειμμα ηθικού και ενθουσιασμού είναι ο ιστορικός ακρωτηριασμός που υπεστήκαμε με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους με πρωτεύουσα την Αθήνα και την οριστική εγκατάλειψη της ιδέας ή κατεύθυνσης αναβίωσης του Ρωμαϊκού (Βυζαντινού) Κράτους, έστω και σε μια περιορισμένη έκταση.

Υπενθυμίζουμε ότι καθόλη τη διάρκεια της εκχριστιανισμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνταν Ρωμιοί, και αυτό συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας, δηλαδή κατά τους τέσσερις αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όταν ο «μεγάλος ασθενής», η Οθωμανική Αυτοκρατορία, έπνεε τα λοίσθια, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν ως πρώτη τους έγνοια να αποτρέψουν την ανασύσταση της Χριστιανικής Ορθόδοξης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι προώθησαν της εθνικές επαναστάσεις, και στην περίπτωση της Ελλάδας έθεσαν ως προϋπόθεση για τη στήριξη της Επανάστασης ότι η «ιδεολογία» του νέου κράτους θα πρέπει να έχει ισχυρή αρχαιοελληνική απόχρωση κατά παράκαμψη της Ρωμαϊκής, με κύρια εκδήλωση της απόχρωσης αυτής την επανίδρυση της Αθήνας ως Πρωτεύουσας του κράτους αυτού που τότε (το 1821) ήταν ένα χωριό με ελάχιστους κατοίκους.

Και βέβαια, έθεσαν ως προϋπόθεση και την αλλαγή της εθνικής ονομασίας από «Ρωμιός» σε είτε «Έλληνας» είτε «Γραικός». Τελικά, στην ελληνική γλώσσα επεκράτησε η μέση λύση του «Έλληνας» ενώ στις ευρωπαϊκές γλώσσες επεκράτησε η χειρότερη λύση του «Γραικός». (Κατά παρόμοιο ύπουλο τρόπο οι δυτικοί ιστορικοί εφεύραν τον όρο «Βυζάντιο» για να περιγράψει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όταν η Πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, Νέα Ρώμη, με προφανή στόχο τον ακρωτηριασμό της συνείδησης περί ιστορικής συνέχειας του Έλληνο-Ρωμαϊκού Πολιτισμού).

Έτσι τέθηκαν οι βάσεις για τη μερική τουλάχιστον γελοιοποίηση του ελληνικού έθνους εφόσον διδαχθήκαμε να είμαστε περήφανοι για τους αρχαίους προ-Χριστού προγόνους μας αγνοώντας τη μεσαιωνική ένδοξη ιστορία μας βασιζόμενη στο Χριστιανικό Ρωμαϊκό Κράτος που ήταν η υπερδύναμη του μεσαίωνα και πηγή πολιτισμού για ολόκληρη την οικουμένη. Επίσης, μας επιβλήθηκε η ονομασία μας ως εάν να ήμασταν ένα έθνος κατασκευασμένο σε δυτικά εργαστήρια παραγωγής εθνικών ταυτοτήτων.

Έτσι, διδαχθήκαμε να είμαστε περήφανοι για τους προπάππους μας και να αγνοούμε τους πατέρες μας οι οποίοι ήταν οι συνεχιστές και εμπλουτίσαντες τον πολιτισμό των προπάππων μας εφόσον στον πολιτισμό αυτό εισήγαγαν και τον ενίσχυσαν με τον Χριστιανικό τρόπο ζωής και αθανασίας. Κατ’ επέκταση, ουσιαστικά διδαχθήκαμε να μην ταυτιζόμαστε με του πατέρες μας, ή να το θέσουμε διαφορετικά, να μην παίρνουμε την ταυτότητα από τον πατέρα μας αλλά από τον παππού μας! Σε αυτή την ανωμαλία έγκειται και η γελοιοποίηση του έθνους για την οποία οι δυτικοί (οι διαπράξαντες και ενθαρρύνοντες την ανωμαλία αυτή) σίγουρα χαιρεκακούν εις βάρος μας.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, η πορεία ιάσεως της πιο πάνω σοβαρής εθνικής ασθένειας είναι, στο μέτρο του εφικτού, επανασύνδεσή μας με τη μεσαιωνική μας ιστορία. Όπως οι Άγγλοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την αυτοκρατορική τους Ιστορία έστω και αν η Αυτοκρατορία τους έχει απολεσθεί, έτσι και εμείς δεν είναι απαραίτητο «να πάρουμε την Πόλη» για να αποκαταστήσουμε την υγιή εθνική σχέση μεταξύ πατέρα και υιού.

Όσον αφορά την Κύπρο βέβαια η πιο πάνω πορεία ιάσεως περιπλέκεται από το γεγονός ότι ο Ελληνισμός εκφράζεται κυρίως από την Ελλάδα που είναι το μεγαλύτερο και παλαιότερο κράτος σε σχέση με την Κύπρο. Το ερώτημα δηλαδή είναι αν μπορεί η Κύπρος να προχωρήσει σε μέτρα «βυζαντινοποίησης» του κυπριακού κράτους ανεξάρτητα από τυχόν στασιμότητα του ελληνικού κράτους σε αυτόν τον τομέα; Η απάντηση κατά την άποψη μου είναι ότι μπορεί και στο κάτω-κάτω αυτό μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για την Ελλάδα.

Με σκοπό την επανασύνδεση του κυπριακού κράτους με τη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Ιστορία προτείνουμε την αλλαγή συμβόλων του κυπριακού κράτους έτσι ώστε τα σύμβολα αυτά να συμβάλουν στην αφύπνιση της, σε μεγάλο βαθμό, χαμένης Ρωμαϊκής Συνείδησης:

1. Αντικατάσταση του κρατικού εμβλήματος και εθνικής (κρατικής) σημαίας με τον Δικέφαλο Αετό σε διαφορετικές παραλλαγές.

2. Αλλαγή του παρόντος εθνικού ύμνου με τον ύμνο προς τον Κύριο «Σώσον Κύριε τον Λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομία Σου, Νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος, και το Σων φυλάττων δια του Σταυρού Σου πολίτευμα.»

3. Η αρχιτεκτονική κυβερνητικών κτηρίων να ακολουθεί βυζαντινό ρυθμό (ανάλογο βέβαια κοσμικών και όχι εκκλησιαστικών ιδρυμάτων). Αντικατάσταση του Προεδρικού Μεγάρου με την πρώτη βελτίωση των οικονομικών μας.

Αναγνωρίζω ότι τα μέτρα αυτά είναι έξω από τα πλαίσια του δικοινοτικού χαρακτήρα του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως, έχοντας διαγνώσει τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει η πατρίδα μας από τυχόν δημιουργία ενός διζωνικού κράτους, και λαμβάνοντας υπόψη ότι η δικοινοτικότητα είναι το ενδιάμεσο σκαλί που μας οδηγεί στη διζωνικότητα, και από τη διζωνικότητα στην τουρκοποίηση, πιστεύω ότι δεν πρέπει να έχουμε κανένα δισταγμό στην παράκαμψη του δικοινοτικού χαρακτήρα του Συντάγματος.

Βέβαια, αυτό δεν υποδηλοί περιφρόνηση στη νομιμότητα, αλλά αναγνώριση ότι οι νόμοι γίνονται για να εξυπηρετούν τον λαό και όχι αντίστροφα. Το δικοινοτικό Σύνταγμα έγινε αποδεκτό από τον Μακάριο με το εξής δίλημμα: ή δέχεσαι να γεννηθεί το μωρό άρρωστο (δικοινοτικό) ή εμείς θα του κάνουμε έκτρωση (τριπλή ένωση – Αγγλία, Τουρκία – Ελλάδα). Ο Μακάριος ορθά προτίμησε το πρώτο, αλλά από εκεί και πέρα αναγνώρισε την ευθύνη να προσπαθήσει να θεραπεύσει το μωρό περιορίζοντας τις υπερεξουσίες των τουρκοκυπρίων και υποβιβάζοντας τους στα φυσιολογικά επίπεδα της μειονότητας με πλήρως κατοχυρωμένα τα μειονοτικά τους δικαιώματα.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια πολιτικής σκέψης, θα πρέπει να αισθανθούμε ελεύθερα να τροποποιήσουμε συνταγματικές πρόνοιες που δεν μας εκφράζουν ιδιαίτερα (και όχι παρόλο) έχοντας υπόψη την τουρκική ντε φάκτο διχοτόμηση και κατοχή του βορείου τμήματος της πατρίδας μας. Δηλαδή, δεν φτάνει που μας πήραν τη μισή πατρίδα εμείς θα είμαστε πιστοί στη δικοινοτικότητα του Συντάγματος του 1960;

Φρονώ πως όχι. Θα πρέπει να ακολουθήσουμε τον δρόμο μας ως ελεύθεροι Έλληνες και να μη θεωρούμε τους εαυτούς μας δεσμευμένους από τους αφύσικους δικοινοτικούς νάρθηκες οι λόγοι ύπαρξης των οποίων (που ούτως ή άλλως ήταν άδικοι και ρατσιστικοί) έπαψαν να υφίστανται. Ισχύουν και μας ενισχύουν στην περίπτωση αυτή τα νομικά αξιώματα: Cessante ratione cessat ipsa lex (όταν ο λόγος για ένα νόμο πάψει να υφίσταται παύει και ο ίδιος ο νόμος) και Salus populi est suprema lex (η σωτηρία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος).



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   2l0d1e  



 
Περιεχόμενα