August 17, 2018, 6:46 pm
Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Το Διοικητικό μας Δίκαιο είναι το Δίκαιο που ελέγχει τη νομιμότητα διοικητικών πράξεων - αποφάσεων ή παραλείψεων. Το Διοικητικό Δικαστήριο δεν ασκεί διορθωτικό έλεγχο επί των διοικητικών αποφάσεων αλλά ακυρωτικό. Με άλλα λόγια αν κρίνει μια απόφαση παράνομη, είτε λόγω παράβασης νομοθεσίας, είτε έκδηλου παραλογισμού, είτε διαδικαστικής αντικανονικότητας, τότε το Δικαστήριο επεμβαίνει για να ακυρώσει τη διοικητική απόφαση, να τη φύγει από το τραπέζι και όχι να τη διορθώσει το ίδιο. Αφού ακυρωθεί η διοικητική απόφαση, τότε η διοίκηση είναι υπόχρεη να επανεξετάσει το θέμα και να εκδώσει νέα απόφαση.

Το ότι το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει το ίδιο να αλλάξει το περιεχόμενο μιας διοικητικής απόφασης είναι, κατά την άποψη μου, ένας υγιής περιορισμός εφόσον το έργο της λήψης της διοικητικής απόφασης είναι αρμοδιότητα του διοικητικού οργάνου και όχι του Δικαστηρίου. Παράλληλα όμως με το θετικό αυτό στοιχείο, πολλές φορές παρατηρείται η παρενέργεια της κατάχρησης αυτού του περιορισμού από τη Διοίκηση όταν, ενώ μια απόφασή της ακυρώνεται από το Δικαστήριο, κατά την επανεξέταση επιμένει στην ίδια απόφαση ερχόμενη ουσιαστικά σε σύγκρουση με την Απόφαση του Δικαστηρίου.

Σε αυτή την περίπτωση, ο αδικημένος πολίτης θα πρέπει να ξαναπροσφύγει στη Δικαιοσύνη (με όλα τα συνεπαγόμενα έξοδα) με σκοπό την ακύρωση της νέας διοικητικής απόφασης, χωρίς βέβαια καμία εγγύηση ότι στη δεύτερη επανεξέταση δεν θα προκύψει και πάλι απόφαση που να συγκρούεται με τη δικαστική Απόφαση.      

Λόγω του γεγονότος ότι το Δικαστήριο δεν καθορίζει το περιεχόμενο μιας διοικητικής απόφασης (μπορεί μόνο να την ακυρώσει ή να την επικυρώσει) δεν τίθεται θέμα καταφρόνησης Δικαστηρίου ή ανυπακοής σε Διαταγή Δικαστηρίου όταν η Διοίκηση συμπεριφέρεται με τον πιο πάνω τρόπο. Εξ ου και η δυνατότητα κατάχρησης.

Υπάρχει λοιπόν εδώ ένα κενό που χρειάζεται να καλυφθεί με ένα αδίκημα (ποινικό-διοικητικής φύσης) λιγότερο αυστηρό από την καταφρόνηση Δικαστηρίου, που να τιμωρεί τη «δυστροπία της διοίκησης». Το αδίκημα αυτό να μπορεί να στοιχειοθετηθεί με την απόδειξη ότι οι αρμόδιοι διοικητικοί λειτουργοί, κατά την επανεξέταση ενός θέματος μετά από ακυρωτική Απόφαση του Δικαστηρίου, έλαβαν διοικητική απόφαση (ή παρέλειψαν να λάβουν οποιαδήποτε διοικητική απόφαση) έκδηλα εκτός των πλαισίων της ακυρωτικής αυτής Απόφασης του Δικαστηρίου.

Το αδίκημα αυτό θα πρέπει να είναι:

α) αυστηρής ευθύνης, δηλαδή να μην απαιτείται η απόδειξη ένοχης πρόθεσης,

β) προσωπικής ευθύνης, δηλαδή να στρέφεται εναντίον των αρμόδιων λειτουργών προσωπικά,

γ) να προβλέπει ποινή προστίμου μόνο και όχι φυλάκισης,

δ) να μπορεί να στοιχειοθετείται μέσα στα πλαίσια της προσφυγής εναντίον της (κατόπιν επανεξέτασης) νέας διοικητικής απόφασης, δηλαδή να μη χρειάζεται η παραπομπή του θέματος σε ποινικό Δικαστήριο.     

ε) να μπορεί να εφεσιβληθεί μόνο μέσα στα πλαίσια της διοικητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένα ισχυρό αντικίνητρο κατά της διοικητικής αυθαιρεσίας που σε κάποιες περιπτώσεις ταλαιπωρεί τον πολίτη και λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τη Δικαιοσύνη.



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   9nr71h  



 
Περιεχόμενα