November 21, 2017, 6:32 am
Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ

Τα κόμματα αποτελούνται από πρόσωπα τα οποία είναι μέρος της μιας κοινωνίας μας. Με αυτή την έννοια είναι δύσκολο να προβούμε σε γενικές τοποθετήσεις αν ένα κόμμα διαχρονικά εξυπηρετεί καλύτερα ή όχι την πατρίδα και την κοινωνία μας σε σύγκριση με ένα άλλο κόμμα. Μπορούμε όμως να διαγνώσουμε κάποια διαφορά στην πολιτική κουλτούρα μεταξύ, από τη μια του διπολικού άξονα ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ, και από την άλλη των κεντρώων κομμάτων ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ – Οικολόγοι – Συμμαχία Πολιτών.

Η διαφορά στην κουλτούρα έγκειται στην ισχυρή αίσθηση ιδεολογικής ταυτότητας που προσφέρουν τα κόμματα ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ στους οπαδούς τους, δίνοντας τους την ετικέτα του «δεξιού» και «αριστερού» αντίστοιχα. Όπως είδαμε όμως σε προηγούμενο κεφάλαιο, ο ιδεολογικός τρόπος σκέψης βρίσκεται στους αντίποδες του προσωποκεντρικού τρόπου σκέψης του Ορθόδοξου Πολιτισμού μας. Πολύ δε περισσότερο αν λάβουμε υπόψη ότι τόσο ο εθνικισμός όσο και ο κομμουνισμός είναι ιδεολογίες που γεννήθηκαν στη αποσχισθείσα από την Ορθόδοξη Παράδοση Δυτική Ευρώπη, και δεν είναι γέννημα του ελληνορθόδοξου τρόπου σκέψης.

Ο ιδεολογικός τρόπος σκέψης αναιρεί την ελευθερία σκέψης του προσώπου καθιστώντας τον οπαδό (σε διάφορους βαθμούς φανατισμού) των δυο αυτών κομμάτων τα οποία ανάγει σε θρησκεία. Τα κόμματα αυτά γίνονται η ταυτότητα του από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει. Ας δούμε μερικά παραδείγματα που αφορούν τον ΔΗΣΥ:

1. Προεδρικές Εκλογές 1993 – Ο κόσμος του ΔΗΣΥ πείθεται να καταψηφίσει τον Γιώργο Βασιλείου και να υπερψηφίσει τον Γλαύκο Κληρίδη (ο οποίος στήριζε και υποστήριζε τον Βασιλείου όσον αφορά το Κυπριακό καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του μείον κάποιους μήνες της προεκλογικής περιόδου) στη βάση του λογοπαίγνιου ότι ο Βασιλείου δεν δέχθηκε τις Ιδέες Γκάλι ως βάση για διαπραγμάτευση της λύσης του Κυπριακού αλλά σαν βάση για λύση του Κυπριακού! Και το λογοπαίγνιο πέτυχε!

2. Δημοψήφισμα για Σχέδιο Ανάν – Σημαντική μερίδα των οπαδών του ΔΗΣΥ ψηφίζει υπέρ του Σχεδίου Ανάν ενώ το 1993 καταψήφιζαν τον Βασιλείου που αποδέχθηκε να διαπραγματευθεί τη λύση του Κυπριακού με βάση τις Ιδέες Γκάλι οι οποίες μάλιστα ήταν ασύγκριτα καλύτερες από το ολοκληρωμένο Σχέδιο Ανάν!

3. Προεδρικές Εκλογές 2008 – Ο κόσμος του ΔΗΣΥ πείθεται να καταψηφίσει τον Τάσσο Παπαδόπουλο και να υπερψηφίσει τον Ιωάννη Κασουλίδη τη στιγμή που πάνω στο κεφαλαιώδες θέμα ζωής και θανάτου, δηλαδή την αποδοχή ή όχι του Σχεδίου Ανάν ως λύση του Κυπριακού, η πλειοψηφία των οπαδών του ΔΗΣΥ διαφωνούσαν με τον Κασουλίδη και συμφωνούσαν με τον Παπαδόπουλο!

4. Προεδρικές Εκλογές 2013 – Ο κόσμος του ΔΗΣΥ και πάλιν πείθεται να καταψηφίσει τον Γιώργο Λιλλήκα και να υπερψηφίσει τον Νίκο Αναστασιάδη τη στιγμή που πάνω στο κεφαλαιώδες θέμα της αποδοχής ή όχι του Σχεδίου Ανάν ως λύση του κυπριακού, η πλειοψηφία των οπαδών του ΔΗΣΥ διαφωνούσαν με τον Αναστασιάδη και συμφωνούσαν με τον Λιλλήκα!

(Πάντως σε μη εκλογικές περιόδους οι οπαδοί του ΔΗΣΥ επιδεικνύουν μια αξιοθαύμαστη ελευθερία σκέψης μη διστάζοντας να επικρίνουν τις επιλογές του κόμματος τους…)

Όσον αφορά τώρα το ΑΚΕΛ, βλέπουμε τους οπαδούς του να ανέχονται να τους εκπροσωπεί μια Λενινιστική, Μαρξιστική ηγεσία που πιστεύει στις ιδεολογίες αυτές, βασικό συστατικό των οποίων είναι ο αθεϊσμός και η δίωξη της Εκκλησίας. Ο «Νέος Άνθρωπος» (κατ’ ακρίβεια υπάνθρωπος) που θέλουν να δημιουργήσουν οι ιδεολογίες αυτές είναι σαφέστατα ένας άθεος άνθρωπος που απορρίπτει την ύπαρξη του Θεού, της Ανάστασης του Κυρίου και της αιώνιας εν Χριστώ ζωής.

Πέραν τούτου, έχουμε και την πικρή πείρα των δεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων οι οποίοι υπέστησαν εγκλήματα από τους υποστηρικτές της ιδεολογίας αυτής η οποία, εφόσον έγινε θρησκεία στη συνείδηση των κομμουνιστικών καθεστώτων, και εφαρμόζοντας το αντίχριστο δόγμα του παπισμού, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», έγινε η αιτία για μαζικές εξολοθρεύσεις ανθρώπων, βασανιστήρια, φυλακίσεις, διώξεις, καταναγκαστικά έργα υπό συνθήκες σκλαβιάς, προπαγάνδα εναντίον της Εκκλησίας αι πολλά άλλα θλιβερά.

Και όμως θα δούμε πολλούς συμπολίτες μας να συνδυάζουν την εκκλησιαστική ζωή με υποστήριξη προς το κομμουνιστικό αυτό κόμμα…

Η ξενόφερτη ιδεολογικοποίηση της κοινωνίας ενισχύει τα δύο κόμματα και με ένα έμμεσο τρόπο: ο πολίτης που διαισθάνεται το ψεύτικο της ιδεολογίας του ΑΚΕΛ και το βδελύσσεται, εάν ο ίδιος δεν είναι ελεύθερος από τον ιδεολογικό τρόπο σκέψης, απλά θα πέσει στην παγίδα να υποστηρίξει μια άλλη ψεύτικη ιδεολογία, δηλαδή του ΔΗΣΥ, την οποία θα εκλάβει ως αληθινή λόγω της αηδίας που αισθάνεται για την κομμουνιστική ιδεολογία. Και βεβαίως και το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.

Είναι για αυτόν τον λόγο που ο σκληρός πυρήνας των δύο αυτών κομμάτων αντιλαμβάνεται ότι τα δύο κόμματα χρειάζονται το ένα το άλλο έτσι ώστε να διαιωνίζεται η κυριαρχία και των δύο. Μερικά παραδείγματα:

1. Η σύμπραξη ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ κατά τη διακυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού με σκοπό να τον υποχρεώσουν να αποδεχτεί τους Δείκτες Κουεγιάρ. Εδώ όμως να τονίσουμε ότι ως αποτέλεσμα αυτής της γνήσιας σύμπραξης, έπεσαν οι μάσκες με αποτέλεσμα στις επόμενες Βουλευτικές Εκλογές του 1985 το ΑΚΕΛ να υποστεί δραματική πτώση των ποσοστών του το οποίο από πρώτο σε ισχύ κόμμα βρέθηκε στην τρίτη θέση, κάτω από το ΔΗΚΟ.

2. Η σκόπιμη μη στήριξη από το ΑΚΕΛ του Γιώργου Βασιλείου ως υποψηφίου για την προεδρία της Δημοκρατίας στις εκλογές του 1998 χάριν του Γιώργου Ιακώβου που τελικά έχασε από τον Κληρίδη ο οποίος επανεκλέγηκε για μια ακόμη θητεία. Το ΑΚΕΛ γνώριζε ότι αν υποστήριζε τον Βασιλείου θα εκλεγόταν επειδή, έστω και χωρίς την υποστήριξη άλλων κομμάτων, η σύγκριση μεταξύ της πενταετίας Βασιλείου 1988-1993 και της πενταετίας Κληρίδη 1993-1998 ήταν έκδηλα υπέρ του πρώτου. Και όμως παρά να έχει ένα ανεξάρτητο Πρόεδρο όπως τον Βασιλείου, προτίμησε τον γηραιό (78 χρόνων τότε) και «ιδεολογικό αντίπαλο» Κληρίδη, γνωρίζοντας ότι μια σχετικά αποτυχημένη συναγερμική διακυβέρνηση είναι η καλύτερη εγγύηση για ένα ισχυρό ΑΚΕΛ.

3. Το 2003 το ΑΚΕΛ υποστηρίζει Τάσσο Παπαδόπουλο με σκοπό να τον χρησιμοποιήσει ως όχημα για την εκλογή Χριστόφια το 2008 πράγμα που τελικά έγινε. Όμως το 2004 στο Δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το προσωπείο αντιπαλότητας μεταξύ ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ και πάλι αφαιρείται προς στιγμή όταν η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσανατολίζεται να πει «ναι» στο Σχέδιο Ανάν γεγονός που αποτρέπει η κομματική βάση του ΑΚΕΛ. Έτσι ο Χριστόφιας αναδιπλώνεται και δηλώνει ότι υποστηρίζει «όχι» για να τσιμεντώσει το «ναι». Εν τω μεταξύ προτείνει την αναβολή του Δημοψηφίσματος με σκοπό να ματαιώσει το περήφανο «όχι» του κυπριακού λαού.

4. Στις εκλογές του 2008, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πολεμείται τόσο από το ΑΚΕΛ όσο και από τον ΔΗΣΥ παρά τη διάσωση του Ελληνισμού της Κύπρου από το εκτρωματικό και δυσλειτουργικό Σχέδιο Ανάν που θα οδηγούσε στην τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου (βλ. προηγούμενο κεφάλαιο) και παρά την εξαιρετική κατάσταση της οικονομίας μας.

5. Στις εκλογές του 2013, το ΑΚΕΛ υποστηρίζει την υποψηφιότητα Μαλά με σκοπό αυτός να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία και να διατηρήσει τον κύριο όγκο των ποσοστών του ΑΚΕΛ αλλά γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι σε περίπτωση που περνούσε στον δεύτερο γύρο δεν θα μπορούσε να αποτρέψει την εκλογή Αναστασιάδη. Βλέπουμε και πάλι εδώ μια συγκεκαλυμμένη και υποκριτική σύμπλευση ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ εφόσον η ηγεσία του ΑΚΕΛ σαφέστατα προτιμά τον Αναστασιάδη παρά τον Λιλλήκα στην προεδρία της Δημοκρατίας. Δικαίωμά της βέβαια αλλά από την άλλη αποτελεί, κατά την άποψή μου, πολιτικό έγκλημα να μην ομολογεί αυτή την προτίμηση, επενδύοντας όπως πάντα στη σύγχυση και παραπλάνηση του λαού.

Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη, συμπεραίνουμε ότι υπάρχει ένας συγκεκαλυμμένος κοινός άξονας ΔΗΣΥ–ΑΚΕΛ ο οποίος είναι πανίσχυρος λόγω ακριβώς της επιτυχημένης τους παραπλάνησης του λαού ότι είναι δήθεν αντίπαλοι. Είναι ένας άξονας τον οποίο τα κεντρώα κόμματα έχουν υποχρέωση να σπάσουν διότι:

α) ο άξονας ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ οδηγεί την Κύπρο στην αποδοχή λύσεων του Κυπριακού που θα οδηγήσουν στην ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου με βάση τα τέσσερα στάδια που αναλύθηκαν σε προηγούμενο κεφάλαιο,

β) τα δύο κόμματα αυτά είναι, μέσω της κουλτούρας δυτικότροπης ιδεολογικοποίησης, καταλύτες αλλοτρίωσης του ελληνορθόδοξου ήθους και πολιτισμού, και

γ) Μέσω της ιδεολογικοποίησης, διαιρούν τον κόσμο (έστω και μέσα από το θέατρο τους) σε δεξιούς και αριστερούς, δημιουργούν φανατισμό, υπονομεύουν την ελευθερία σκέψης, και γενικά ενθαρρύνουν την κουλτούρα του «πάνω από όλα το Κόμμα» η οποία μπορεί να προσλάβει και διαστάσεις «πάνω και από την Κύπρο το Κόμμα».

Η ανεπάρκεια του Κέντρου.

Δυστυχώς ο κεντρώος χώρος που έχει την ευθύνη να σπάσει την κυριαρχία του ΔΗΣΥ–ΑΚΕΛ δεν λειτουργεί ικανοποιητικά για διάφορους λόγους τους οποίους εντοπίζω ως εξής:

α) Η υποστήριξη και κάλυψη του ΔΗΚΟ υπό την προεδρία Καρογιάν στον Πρόεδρο Χριστόφια κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης πενταετίας του 2008 – 2013.

β) Η υποστήριξη του ΔΗΚΟ υπό την προεδρία Καρογιάν στον Αναστασιάδη ως υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές 2013, και μάλιστα από τον πρώτο γύρο τη στιγμή που τυχόν υποστήριξη του ΔΗΚΟ προς τον Λιλλήκα, με τον οποίο το ΔΗΚΟ έχει κοινές θέσεις στο Κυπριακό, θα τον οδηγούσε με ασφάλεια στον δεύτερο γύρο, με καλές προϋποθέσεις νίκης επί του Αναστασιάδη. (Πάντως η εκλογή Νικόλα Παπαδόπουλου στην προεδρία του ΔΗΚΟ δημιουργεί μεγάλες ελπίδες για ενίσχυση της ταυτότητας και της δύναμης του κεντρώου χώρου).

γ) Η αποτυχημένη επικοινωνιακή στρατηγική του Κέντρου όσον αφορά το Κυπριακό. Τόσο ο Τάσσος Παπαδόπουλος όσο και ο Γιώργος Λιλλήκας απέτυχαν στην προεκλογική τους εκστρατεία να τονίσουν με τη δέουσα ένταση και καθαρότητα ότι τυχόν αποδοχή του Σχεδίου Ανάν ή λύσης τύπου Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα οδηγούσε στην ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Αντί τούτου, άφηναν να νοηθεί ότι ο κίνδυνος από τέτοιες λύσεις ήταν μόνο η διχοτόμηση. Με αυτόν τον τρόπο αποδυνάμωναν την πειστικότητα της θέσης τους περί απόρριψης τέτοιων σχεδίων εφόσον κατά έμμεσο τρόπο δημιουργούσαν την εντύπωση ότι «αφού το χειρότερο που έχουμε να πάθουμε από μια λύση τύπου Ανάν ή ΔΔΟ είναι η διχοτόμηση ας τη δοκιμάσουμε και ο Θεός βοηθός. Στο κάτω-κάτω διχοτόμηση έχουμε τόσα χρόνια και ώσπου περνά ο καιρός η διχοτόμηση μονιμοποιείται. Φοβάται ο βρεγμένος το νερό; Ας δοκιμάσουμε λοιπόν μια τέτοια λύση – τουλάχιστον θα πάρουμε και κάποια εδάφη πίσω και που ξέρεις; στο τέλος μπορεί να μην αποδειχθεί διχοτομική!»

Πρόκειται πραγματικά για μια επικοινωνιακή πολιτική φιάσκο που ακολουθήθηκε και οδήγησε σε ήττα όχι σε μια αλλά σε δύο προεδρικές εκλογές κρισιμότατης σημασίας! Και που δεν αποκλείεται να συνεχίσει να ακολουθείται!

δ) Η ανοχή του Κέντρου και η μη αποκάλυψη της συμπαιγνίας ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ. Σε κάθε δημόσια επιθετική τοποθέτηση τους κυρίως για το Κυπριακό, οι κεντρώοι πολιτικοί θα έπρεπε να στοχεύουν πάντα σε ταυτόχρονο κτύπημα τόσο εναντίον του ΑΚΕΛ όσο και του ΔΗΣΥ. Θα έπρεπε να επιδιώκουν με κάθε ευκαιρία να διαφωτίσουν και να δημιουργήσουν στη σκέψη του λαού την ταύτιση του ΔΗΣΥ–ΑΚΕΛ τουλάχιστον στο Κυπριακό το οποίο εν πάση περιπτώσει αποτελεί θέμα επιβίωσης του Λαού.

ε) Στο Κυπριακό ενώ οι Κεντρώες δυνάμεις έχουν μια υγιή αντίσταση εναντίον της λύσης ΔΔΟ, εντούτοις δεν προχωρούν να διατυπώσουν με ξεκάθαρο τρόπο την πολιτική τους. Η ορθή πολιτική της Κύπρου θα πρέπει να είναι:

i. Η πολιτική αντίστασης σε λύση ΔΔΟ διότι αυτή οδηγεί στην τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου (και όχι στη διχοτόμηση).

ii. Αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχθεί οποιαδήποτε άλλη λύση ενιαίου δημοκρατικού κράτους, όμως προτιμούμε το παρόν διχοτομικό στάτους κβο παρά την ολοκληρωτική τουρκοποίηση μέσω της ΔΔΟ.

iii. Εν τω μεταξύ ενισχύουμε την άμυνά μας και τη συνεργασία μας με φίλες χώρες, έχουμε ετοιμότητα να εκμεταλλευτούμε τυχόν λάθος που θα διαπράξει η Τουρκία εμπλεκόμενη σε πολέμους που μπορεί να χάσει.       

iv. Δεν υποσχόμαστε λύση αλλά εγγυόμαστε ότι θα πούμε «όχι» σε οποιοδήποτε σχέδιο ΔΔΟ που οδηγεί στην τουρκοποίηση της Κύπρου.

Βέβαια, αναγνωρίζω ότι η πιο πάνω ξεκάθαρη διατύπωση συνεπάγεται και κάποιο πολιτικό κόστος διότι η λύση ΔΔΟ ήταν ο διακηρυγμένος στόχος της πολιτικής μας ηγεσίας για πολλά χρόνια. Όμως πιστεύω ότι, ακολουθώντας το παράδειγμα του Λιλλήκα, και οι άλλοι κεντρώοι ηγέτες μπορούν να αποκηρύξουν τη ΔΔΟ με βάση διεθνείς εξελίξεις, όπως για παράδειγμα την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ, και την ευκολία με την οποία καθεστώτα αποσταθεροποιούνται από ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων με σκοπό να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους. Φανταστείτε λοιπόν πόσοι ελληνοκύπριοι θα μείνουν στην Κύπρο με τις οικογένειές τους σε περίπτωση υποκινούμενων μαζικών ταραχών από ισλαμικά στοιχεία. Και φανταστείτε ποια μικτά κρατικά όργανα θα είναι επιφορτισμένα να επιβάλουν την τάξη τελώντας σε κατάσταση έσωθεν διάβρωσης, έξωθεν υπόσκαψης και γενικά παράλυσης.  

στ) Η ανοχή του Κέντρου και ιδιαίτερα του ΔΗΚΟ προς το ΑΚΕΛ όσον αφορά την προσποίηση του κόμματος αυτού ότι είναι φιλο-Μακαριακό.

Με αυτό τον τρόπο, το ΑΚΕΛ ενισχύει την πειστικότητα του θεάτρου ότι είναι αντίπαλος του ΔΗΣΥ, και εκμεταλλεύεται μετά θάνατον την αίγλη ενός αντικειμενικά μεγάλου και χαρισματικού ηγέτη με παγκόσμια εμβέλεια που κατάφερε να φράξει τον δρόμο σε σχέδια λύσης που θα οδηγούσαν στην απώλεια της ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, και κατ’ επέκταση στην τουρκοποίηση της Κύπρου. 

Επίσης, ο Μακάριος ως Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης, θυμίζει συνειδητά ή υποσυνείδητα, σε ατομικό ή σε συλλογικό επίπεδο, το μεγαλείο του Βυζαντινού κράτους που ήταν η παγκόσμια υπερδύναμη της μεσαιωνικής περιόδου και καταλύτης για τον Χριστιανικό εκπολιτισμό της καθ’ ημάς ανατολής. Τι σχέση έχει το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ με την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο; Δυστυχώς καμία, αλλά σε επίπεδο υποσυνείδητου, και με τη βοήθεια της παραπλάνησης, το ανατολικό ή αντιδυτικό στοιχείο του Βυζαντίου μπορεί να συγκριθεί (επαναλαμβάνουμε παραπλανητικά) με το δήθεν αντιδυτικό στοιχείο του ΑΚΕΛ.

Το ότι το ΑΚΕΛ δεν είναι φίλο-Μακαριακό φαίνεται και από κάποια σημαντικά ιστορικά γεγονότα: 

i) Στις Προεδρικές Εκλογές του 1959, η ηγεσία του ΑΚΕΛ συνεργάστηκε με τους ακροδεξιούς «Ενωτικούς» και μετέπειτα Γριβικούς εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’. Μάλιστα τότε η «Χαραυγή» κατηγορούσε το Μακάριο ότι «οδηγεί τον τόπο στη φασιστική δικτατορία».

ii) Κατά την περίοδο μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Γλαύκο Κληρίδη τον Ιούλιο του 1974 μέχρι και την επάνοδο του Μακαρίου στην Κύπρο οι Αμερικανοί και ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Χένρυ Κίσινγκερ, αποδεδειγμένα από αρχειακό υλικό, υποστήριζαν την οριστική απομάκρυνση του Μακαρίου και την επιβολή του Κληρίδη. Τον Κληρίδη στήριξε τότε και η ΕΟΚΑ Β’ αλλά και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, η οποία μάλιστα τον χαρακτήρισε «καλό καραβοκύρη»!

iii) Το ΑΚΕΛ διαφώνησε (όπως και η Δεξιά) με τον Μακάριο όσον αφορά την τροποποίηση του Συντάγματος το 1963, η οποία τροποποίηση παρόλο που ήταν επώδυνη ήταν απαραίτητη για να μπει το νεογέννητο άρρωστο κράτος σε μια πορεία ιάσεως.

Πέραν από τα πιο πάνω, η όλη πολιτική πορεία του Μακαρίου δείχνει μια έντονη προσπάθεια και αγωνία να διατηρήσει την ελληνικότητα ολόκληρης της Κύπρου ανεξάρτητα αν αυτό θα γινόταν μέσα στα πλαίσια ενός ανεξάρτητου κυπριακού κράτους. Σε αυτό του τον αγώνα βρήκε εμπόδιο και τη δεξιά και την αριστερά οι οποίοι όντες κάτω από την επήρεια ιδεολογικών παραισθησιογόνων (εθνικιστικών ή ταξικών-λενινιστικών) αδυνατούσαν να αντιληφθούν το πνεύμα του Μακάριου.

ζ)(i) Η ανοχή του Κέντρου προς το ΑΚΕΛ όσον αφορά την προσποίηση του κόμματος αυτού ότι είναι φίλο-ρωσικό και/ή αντί-δυτικό. Τα στοιχεία αυτά είναι σημαντικά για τη διαμόρφωση κομματικής προτίμησης για τους ακόλουθους λόγους:

α. Ο Έλληνας (ορθώς) δεν εμπιστεύεται τη Δύση έστω και αν δεν μπορεί να το εξηγήσει λογικά εφόσον η παιδεία μας δεν του δίνει τα εφόδια ιστορικών γνώσεων για να μπορεί να εξηγήσει την (δικαιολογημένη) απουσία εμπιστοσύνης του. (Όπως θα δούμε στην Εισήγηση 7 ούτε ποιοι είμαστε δεν μας λέει η παιδεία μας), και

β. Η Ρωσία ως το αντίβαρο στη Δύση θυμίζει συνειδητά ή υποσυνείδητα το ένδοξο Βυζάντιο. Έτσι εξηγείται, κατά την άποψη μου, η μεγάλη γοητεία που άσκησε στον Ελληνισμό ο κομμουνισμός διότι στο συγχυσμένο από την ελλιπή παιδεία μυαλό του Έλληνα δημιουργείτο αυτή η παράδοξη υποσυνείδητη ταύτιση.

Περαιτέρω, σημαντικό μέρος του λαού μπορεί να γοητεύτηκε ή να γοητεύεται από τον διεθνισμό του κομμουνισμού διότι βαθειά στο ιστορικό του DNA έχει χαραγμένη την πολυεθνική και οικουμενική φυσιογνωμία του Βυζαντίου. Λόγω όμως ελλιπούς παιδείας δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σφαίρα του υποσυνείδητου και του σουρεαλισμού, και να διακρίνει ότι οι διάφοροι λαοί του Βυζαντίου συνδέονταν από τον κοινό Ορθόδοξο Πολιτισμό ενώ τους διάφορους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης τους συνέδεε (με τη μέθοδο του εξαναγκασμού) ένα κενού πνευματικού περιεχομένου υλιστικό ιδεολόγημα με απαίτηση να τυγχάνει ειδωλολατρικής λατρείας και μάλιστα μέσα σε συνθήκες αιματηρής δίωξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας.  

Όμως, το σημερινό ΑΚΕΛ ενώ προσποιείται ότι είναι φίλο-ρωσικό, εντούτοις στην πραγματικότητα είναι αντι-ρωσικό, διότι απλούστατα η νέα «ιδεολογία» ή πολιτιστικό υπόβαθρο της σημερινής Ρωσίας δεν είναι ο άθεος Λενινισμός αλλά η Ορθοδοξία. Η 70ετής κομμουνιστική παρένθεση έχει κλείσει, και η Ρωσία έχει πλέον επανασυνδεθεί με τη χιλιάχρονη Ορθόδοξη ιστορία της. Το σφυροδρέπανο έχει οριστικά φύγει και τη θέση του πήρε ο βυζαντινός δικέφαλος αετός ως κρατικό έμβλημα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

ζ)(ii)Το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ είναι αντι-ρωσικό με φιλο-ρωσικό μανδύα φαίνεται και από τα ακόλουθα γεγονότα:

α) Στο Σχέδιο Ανάν η ηγεσία του ΑΚΕΛ επεδίωξε αρχικά να τοποθετηθεί υπέρ του Σχεδίου παρά το γεγονός ότι η Ρωσία είχε αντίθετη γνώμη όπως εκφράστηκε και με το βέτο που άσκησε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στην υιοθέτηση ψηφίσματος υποστήριξης του Σχεδίου Ανάν.

β) Κατά τη διακυβέρνηση του, ο Χριστόφιας στηριζόταν στον αγγλικό παράγοντα, αγνοώντας πλήρως τον ρωσικό παράγοντα, όσον αφορά τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

γ) Ο Χριστόφιας δεν έκανε οποιοδήποτε βήμα για να δημιουργήσει μια γεωπολιτική συμμαχία με τη Ρωσία που να περιλαμβάνει συνεκμετάλλευση του ενεργειακού μας πλούτου, παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων και οικονομική βοήθεια. Αντ’ αυτού μας έφερε την Τρόικα.

δ) Όσον αφορά την παραχώρηση δικαιωμάτων εκμετάλλευσης φυσικού αερίου, η Κυβέρνηση Χριστόφια προτίμησε την ιταλική ΕΝΙ παρά τη Ρωσική GAZPROM.

ε) Ο Χριστόφιας υπέκυψε στις δυτικές πιέσεις για κατάσχεση του φονικού φορτίου του ρωσικού πλοίου Monchegorsk ενώ μπορούσε κάλλιστα να το αφήσει να πάει στη σύμμαχο της Ρωσίας, Συρία.

Συμπέρασμα

Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη, κατά την άποψή μας είναι εθνικά επιβεβλημένη η συνένωση του κεντρώου χώρου ώστε να αποτελέσει αντίβαρο στον παρακμιακό και μίζερο άξονα του ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ. Το κόμμα αυτό θα πρέπει να είναι:

1. Όσον αφορά το κυπριακό, εναντίον της λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

2. Όσον αφορά την ιδεολογία, κεντρώο, αντί – ιδεολογικό, Ορθόδοξα πολιτισμικό.

3. Όσον αφορά την ερμηνεία και τη θεώρηση της κυπριακής σύγχρονης Ιστορίας, Μακαριακό.

4. Όσον αφορά τη θέση της Κύπρου στη διεθνή σκηνή, φίλο-ρωσικό.    



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   e4jh03  



 
Περιεχόμενα