September 21, 2017, 3:16 pm
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ

Απαραίτητη προϋπόθεση για την εθνική κυριαρχία και τη Δημοκρατία είναι η οικονομία να βρίσκεται υπό κοινωνικό έλεγχο ή (με διαφορετική διατύπωση) η οικονομία να μη βρίσκεται εκτός κοινωνικού ελέγχου. Και αυτό, διότι, ως γενικός κανόνας, η εξουσία εξαρτάται από τον πλούτο. Θέτοντας τον πλούτο υπό κοινωνικό έλεγχο σημαίνει ότι ο εθνικός πλούτος βρίσκεται στην υπηρεσία της κοινωνίας. Αν το κράτος το ίδιο είναι υπό κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή δημοκρατικό, ο καλύτερος τρόπος κοινωνικού ελέγχου είναι ο κρατικός έλεγχος κατά τρόπο που συμφέρει στην κοινωνία και όχι κατά τρόπο που να υλοποιεί τα ιδεολογικό-θρησκευτικά δόγματα του Μαρξισμού.

Ποιος είναι λοιπόν ο κοινωνικά πιο συμφέρων τρόπος κρατικού ελέγχου; Θα έλεγα, ως γενικός κανόνας, ότι είναι ο τρόπος που προστατεύει την ελευθερία του προσώπου χωρίς να μειώνει την ελευθερία της κοινωνίας. Παραδείγματος χάρη, δεν είναι σωστό να κρατικοποιήσεις ένα εστιατόριο επειδή αφαιρείς από τον ιδιοκτήτη την πρωτοβουλία και την ελευθερία να κινηθεί (δηλαδή να έχει κίνητρο) προς την κατεύθυνση βελτίωσης του εστιατορίου και μεγιστοποίησης των κερδών προς το συμφέρον και του ιδίου και της κοινωνίας. Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά στην περίπτωση ενός κολοσσού με κέρδη που αποτελούν σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ, ή σε κολοσσούς των ΜΜΕ, ο έλεγχος των οποίων βρίσκεται σε μια μικρή ομάδα ατόμων, και οι οποίοι μέσω του ελέγχου αυτού μπορούν να έχουν ουσιαστική πολιτική εξουσία έξω από τον έλεγχο της κοινωνίας και εις βάρος της κοινωνίας. Σε αυτή την περίπτωση δεν μιλούμε για ελευθερία των ιδιοκτητών αλλά ανεξέλεγκτη εξουσία επί της κοινωνίας.

Ακόμη χειρότερα, αν στρατηγικής σημασίας τομείς είναι σε ιδιωτικά χέρια τότε υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος αυτά να τεθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάτω από τον έλεγχο ξένων κέντρων αποφάσεων, υποβαθμίζοντας και υπονομεύοντας την εθνική μας κυριαρχία.

Έτσι, συγκεκριμενοποιώντας περισσότερο τον γενικό κανόνα που διατύπωσα προηγουμένως περί ελευθερίας του προσώπου και της κοινωνίας τόσο σε εσωτερικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας, θα έλεγα ότι όσο πιο μεγάλος είναι ένας οικονομικός οργανισμός τόσο πιο μεγάλη η ανάγκη κρατικού ελέγχου, και όσο πιο μικρός είναι ένας οικονομικός οργανισμός τόσο πιο μεγάλη η ανάγκη ιδιωτικού ελέγχου. Και επίσης, όσο πιο μικρή είναι μια χώρα τόσο πιο μεγάλη η ανάγκη κρατικού ελέγχου εταιρειών στρατηγικής πολιτικο-οικονομικής σημασίας.

Εφαρμόζοντας τον πιο πάνω κανόνα στην πράξη, εισηγούμαι την πλήρη κρατικοποίηση, δηλαδή την ένταξη στην κρατική μηχανή υπό των αντίστοιχων υπουργείων, όλων των οικονομικών οργανισμών (ακόμη και αυτών που είναι «ημικρατικών») στους στρατηγικής σημασίας τομείς των: τηλεπικοινωνιών, παραγωγής και προμήθειας ηλεκτρισμού, ΜΜΕ, αερομεταφορών, Υδατοπρομήθειας, και Εμπορικών Τραπεζών.

Όσον αφορά τον κίνδυνο αναποτελεσματικής διοίκησης ένεκα της απεξάρτησης από τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, εισηγούμαι ως απαραίτητη προϋπόθεση τη μερική στρατικοποίηση της Δημόσιας Υπηρεσίας η οποία αναλύεται στην Εισήγηση 11. Επίσης, απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή των πιο πάνω μέτρων κρατικοποίησης είναι η εκ των προτέρων εφαρμογή του μέτρου από-κομματικοποίησης της Δημόσιας Υπηρεσίας το οποίο περιέγραψα στην Εισήγηση 5, προς αντιμετώπιση του ενδεχόμενου κομματικής κατάχρησης.

Υπάρχει βέβαια το κλασσικό επιχείρημα ότι το κράτος είναι «ο χειρότερος επιχειρηματίας» και ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ιδιωτικής κατάχρησης εξουσίας από την κατοχή στρατηγικής σημασίας εταιρειών διότι «άλλο το ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών των εταιρειών και άλλο το νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας τους που θα το καθορίσει το κράτος». Όμως αυτά τα επιχειρήματα δεν αναιρούν την απλή αλήθεια που περιέγραψα πιο πάνω ότι πλούτος σημαίνει εξουσία εφόσον με τον πλούτο έχεις επιρροή και στα νομοθετικά σώματα και στα εποπτικά σώματα. Συνεπώς η διάκριση αυτή μεταξύ ιδιοκτησιακού καθεστώτος και νομοθετικού πλαισίου λειτουργίας δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου επαρκή ασφαλιστική δικλείδα κατά της ιδιωτικής αντιδημοκρατικής κατάχρησης και υπέρβασης εξουσίας. Η μόνη επαρκής ασφαλιστική δικλείδα είναι η υπαγωγή τους στον πλήρη έλεγχο του κράτους νοουμένου ότι και αυτό τελεί υπό κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή λειτουργεί δημοκρατικά και όχι κομματοκρατικά.  

Πέραν της επίτευξης του στόχου του καλύτερου κοινωνικού έλεγχου του πλούτου, η κρατικοποίηση των στρατηγικής σημασίας εταιρειών θα τους επιτρέψει να έχουν τη στήριξη του κρατικού μηχανισμού υπό μορφή διπλωματικών επαφών, πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες κ.α. ώστε να μπορούν να ανταγωνίζονται υπερεθνικούς κολοσσούς του εξωτερικού.

Όσον αφορά τη μη συμβατότητα κάποιων από τα μέτρα αυτά με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, βλέπετε Εισήγηση 1 για αποχώρηση της Κύπρου από την Ε.Ε.   



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   fp2ie1  



 
Περιεχόμενα