September 24, 2017, 6:17 am
ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Τάσσος, με το σωτήριο ΟΧΙ του στην πλεκτάνη ΑΝΑΝ το 2004, διέσωσε την Κύπρο από βεβαία καταστροφή. Ιδού τα τέσσερα στάδια τουρκοποίησης ολόκληρης της Κύπρου σε περίπτωση που θα επιβάλλετο (ή που θα επιβληθεί) «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας:

1. Το τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο («ΤΣΚ») θα είναι υπό τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο της Τουρκίας.

2. Μέσα από το ΤΣΚ η Τουρκία θα διοχετεύσει ανεξέλεγκτα και μαζικά δεκάδες χιλιάδες εποίκους, λαθρομετανάστες, τρομοκράτες για να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρη την Κύπρο.

3. Ένεκα της ευρύτατης συμμετοχής Τουρκοκυπρίων ελεγχόμενων από την Τουρκία στην Κεντρική Κυβέρνηση του νέου κράτους, η Κεντρική Κυβέρνηση αυτή θα είναι άρρωστη, παροπλισμένη και ανίκανη να λάβει μέτρα για επιβολή της τάξης.

4. Έτσι, θα οδηγηθούμε σε χρόνο ρεκόρ, σε κοινωνικό-οικονομική και πολιτική κατάρρευση, σε λαϊκή απαξίωση, σε χάος, σε απίστευτη ανασφάλεια, σε μαζική φυγή Ελληνοκυπρίων, σε ολοκληρωτική (όχι κατά το ήμισυ, αλλά ολοκληρωτική) ισλαμοποίηση και τουρκοποίηση της Κύπρου.

Τον Απρίλιο του 2004 λοιπόν, ο Τάσσος έσωσε την Κύπρο. Πλην όμως δεν έδραξε την ευκαιρία να βάλει τα θεμέλια για μια νέα πορεία στο Κυπριακό και να εξασφαλίσει τη μόνιμη αποδυνάμωση των δυνάμεων ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ που επιδιώκουν επίμονα την επιβολή «λύσης» ΔΔΟ στην πατρίδα μας. Πιο συγκεκριμένα, θα έπρεπε ο Τάσσος, μετά το Δημοψήφισμα, να ανακηρύξει τη Νέα Στρατηγική μας στο Κυπριακό που θα ήταν (είναι) πολύ απλή: Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος. Η Τουρκία το 1974 εισέβαλε στην Κύπρο παράνομα και κατέχει παράνομα το 40% του εδάφους μας. Καλούμε τη διεθνή κοινότητα να ασκήσει πιέσεις για να διώξει τον εισβολέα και να απελευθερώσει τα εδάφη μας.

Το σκεπτικό πίσω από τη Νέα Στρατηγική θα ήταν (είναι) επίσης απλό: Κύριοι, οι κίνδυνοι από τη «λύση» ΔΔΟ είναι απείρως μεγαλύτεροι από τους κίνδυνους που απορρέουν από τυχόν μονιμοποίηση ή ακόμη και νομιμοποίηση της κατοχής. Στην πρώτη περίπτωση κινδυνεύουμε άμεσα από πλήρη τουρκοποίηση και εθνοκάθαρση και εξαφάνιση του ελληνισμού από ολόκληρη την Κύπρο. Στη δεύτερη περίπτωση η εθνοκάθαρση περιορίζεται στο βόρειο τμήμα, η παρουσία του Ελληνισμού έστω και μόνο στο νότιο τμήμα θεωρείται δεδομένη, και τουλάχιστον μπορούμε να ελπίζουμε ότι η Τουρκία δεν θα είναι πάντα ισχυρή και κάποτε, ιδιαίτερα αν εμπλακεί σε πολεμικές περιπέτειες, μπορεί να αναγκαστεί να αποσύρει τα στρατεύματα της από την Κύπρο και να απελευθερωθούμε. Ενώ με «λύση» ΔΔΟ θα ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο και μάλιστα χωρίς την ανάγκη στρατευμάτων!

Η ανακήρυξη αυτής της Νέας Στρατηγικής, σίγουρα θα προκαλούσε τη λυσσαλέα αντίδραση του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, και ιδιαίτερα του ΑΚΕΛ που, ως συνεργαζόμενο κόμμα, θα κατάγγελλε εξαπάτηση εφόσον ο Τάσσος εξελέγη Πρόεδρος έχοντας δεσμευθεί να διαπραγματευθεί μια «λύση» τύπου ΔΔΟ. Αυτό θα ήταν πρόβλημα, αλλά όχι ανυπέρβλητο. Θα μπορούσε να απαντήσει ότι η εκπεφρασμένη βούληση του κυπριακού λαού μέσα από το 76% στο Δημοψήφισμα υπερτερεί της όποιας δικής του δέσμευσης. Επίσης, θα μπορούσε να απαντήσει ότι φτάνοντας στο χείλος του γκρεμού, τόσο ο ίδιος όσο και το 76% του κυπριακού λαού, είδαμε τον όφη κατάματα έτοιμο να μας φάει, και πλέον τα ψέματα τέλειωσαν: δεν πρόκειται να πειραματιστούμε ξανά με το μέλλον της πατρίδας μας: είτε η Κύπρος θα απελευθερωθεί και οι τουρκοκύπριοι θα είναι μια μειονότητα με πλήρη προστασία των μειονοτικών τους δικαιωμάτων, είτε θα μείνουμε όπως είμαστε μέχρι να ανατείλουν καλύτερες μέρες στο γεωπολιτικό ισοζύγιο δυνάμεων, και εν τω μεταξύ κάνοντας συμμαχίες με σκοπό την ενίσχυση της δικής μας θέσης.

Το ΑΚΕΛ θα μπορούσε να τον καλέσει να παραιτηθεί εφόσον εξελέγη με άλλο πρόγραμμα. Και ο Τάσσος θα μπορούσε να τους έλεγε «εντάξει», να προκήρυσσε νέες εκλογές, και να εκλεγόταν ξανά χωρίς την υποστήριξη του ΑΚΕΛ, έχοντας δίπλα του το μεγαλύτερο μέρος του 76% που ψήφισαν ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα. Με αυτόν τον τρόπο, ο πολιτικός χάρτης της Κύπρου θα επαναχαρασσόταν, με ένα πανίσχυρο κεντρώο χώρο του ΟΧΙ και ένα σαφέστατα αποδυναμωμένο ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ.

Αντ’ αυτού, ο Τάσσος δεν έδραξε την ευκαιρία. Προτίμησε να το παίξει “safe” όπως ο ίδιος θεωρούσε, ενώ στην πραγματικότητα το έπαιζε επικίνδυνα, αφήνοντας μέσα στα πόδια του τον Χριστόφια που επεδίωκε και σχεδίαζε την ανατροπή του στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2008, πράγμα που πέτυχε. Ενώ είχε την ευκαιρία να πετύχει ένα ισχυρό κτύπημα κατά του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, ουσιαστικά έχασε την ευκαιρία, επιτρέποντας τους να τον κάνουν «σάντουιτς». Θα έπρεπε να αντιλαμβανόταν, ότι με το να παραμείνει μέσα στον εναγκαλισμό του ΑΚΕΛ, όχι μόνο βοηθούσε στη διατήρηση της ισχύος του ΑΚΕΛ, αλλά παράλληλα βοηθούσε και στη διατήρηση της ισχύος του ΔΗΣΥ, εφόσον ένας ψηφοφόρος του ΔΗΣΥ, βλέποντας το ΑΚΕΛ στην εξουσία, και βλέποντας το ΔΗΚΟ να συνεργάζεται με το ΑΚΕΛ, πολύ πιο δύσκολα θα πειστεί να απελευθερωθεί από τον ΔΗΣΥ, έστω και αν ήταν ψηφοφόρος του ΟΧΙ.

Ένας τόσο έμπειρος και ικανός πολιτικός όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν δικαιολογείται να μην γνώριζε τη ψυχολογία του μαντρίσματος που χρησιμοποιούν τα κόμματα ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ. Ιδιαίτερα ο συναγερμικός ψηφοφόρος έχει συνήθως τη ψυχολογία «δώσ’ μου μιαν αφορμή να μαντριστώ και θα μαντριστώ». Και ο Τάσσος του την έδωσε.

Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο Θεός επέτρεψε να εκλεγεί ο Χριστόφιας Πρόεδρος για να δει όλη η Κύπρος τι σημαίνει ΑΚΕΛική λαίλαπα που δεν άφησε σχεδόν τίποτα όρθιο στο πέρασμα της. Διότι φανταστήκατε τι θα έλεγε μια πολύ μεγάλη μερίδα του λαού αν το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας δεν έπαιρναν την εξουσία: θα ήταν βέβαιοι, πραγματικά βέβαιοι, θα το γνώριζαν από το βάθος του είναι τους, ότι ο Κυπριακός λαός έκανε το μεγάλο σφάλμα να μην εμπιστευθεί τη χώρα στο ΑΚΕΛ και στον Χριστόφια οπόταν σήμερα η χώρα θα βρισκόταν επανενωμένη, ειρηνική και ευημερούσα.

Ταυτόχρονα όμως, αν ο Τάσσος επανεκλεγόταν Πρόεδρος στις Προεδρικές Εκλογές του 2008 χωρίς την ογκώδη και καταπιεστική παρουσία του ΑΚΕΛ, και με την ικανότητα και τον πατριωτισμό που τον διέκρινε, είμαστε βέβαιοι ότι θα κατάφερνε να αντιμετωπίσει επιτυχώς την οικονομική κρίση και να μεριμνήσει ώστε η ανεύρεση φυσικού αερίου να λειτουργήσει ως καταλύτης ενίσχυσης της γεωπολιτικής μας θέσης και όχι το αντίστροφο που «πέτυχε» το ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ. Φανταστείτε τώρα λοιπόν ο Τάσσος να επανεκλεγόταν το 2008, να αντιμετώπιζε επιτυχώς την οικονομική κρίση, και μετά να προσπαθούσε να εξηγήσει στον λαό ότι οι πολιτικές που εφάρμοσε η κυβέρνηση του ήταν ορθές και αποτελεσματικές, και αν δεν τις ακολουθούσαμε η Κύπρος θα βυθιζόταν σε οικονομική κρίση, ύφεση και τεράστια ανεργία, όπως έγινε στη Ελλάδα. Φανταστείτε λοιπόν την αντίδραση του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ: «Μα τι μας λές σιόρ! Η Κύπρος της ευημερίας και της προόδου ήταν να γίνει Ελλάδα;; Πόθεν ως τα πόθεν; Τι σχέση έχει η Κύπρος με την Ελλάδα;; Τούτα ούλλα ε σενάρια επιστημονικής φαντασίας!»

Δυστυχώς ο Χριστόφιας, το ΑΚΕΛ και σήμερα ο Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ φρόντισαν ώστε το πιο πάνω σενάριο επιστημονικής φαντασίας να γίνει πραγματικότητα. Για αυτό, παρά το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» θα πρέπει να προσέξουμε να μην επαναλάβουμε τα τραγικά λάθη του παρελθόντος.

Ας προσέξει ιδιαίτερα ο (άξιος και χαρισματικός) υιός του Τάσσου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, διότι μπροστά του σήμερα παρουσιάζεται μια μεγάλη ευκαιρία, παρόμοια με αυτή που είχε ο πατέρας του αμέσως μετά το Δημοψήφισμα του 2004. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών παρουσιάζουν τον κεντρώο χώρο (ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Οικολόγοι, Μήνυμα Ελπίδας) πιο δυνατό από το ΑΚΕΛ κατά 5,542 ψήφους, φαινόμενο που δεν έχουμε ξαναδεί από το 1988! Εάν το Κέντρο ενωθεί σε ένα μεγάλο κόμμα, προσφέροντας μια διέξοδο «αξιοπρεπή» στον λαό που είναι σήμερα εθισμένος στις ψευδό-ιδεολογίες του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, τότε δεν αποκλείεται το νέο αυτό κόμμα να γίνει πολύ σύντομα πρώτο κόμμα. Διότι αποδυναμώνοντας πρώτα το ΑΚΕΛ, θα ακολουθήσει και η αποδυνάμωση του ΔΗΣΥ, εφόσον το μεγάλο κεντρώο κόμμα θα προσφέρει στον λαό την τόσο αναγκαία θεραπεία του «ξεμαντρίσματος» και απεξάρτησης από ιδεολογικά παραισθησιογόνα, προστατεύοντας τον από την τόσο ανόητη συμπεριφορά να ψηφίζει ΔΗΣΥ επειδή αντιπαθεί το ΑΚΕΛ και αντίστροφα. Το μεγάλο κεντρώο κόμμα, θα διαφωτίσει τον λαό πείθοντας τον να ψηφίσει Κέντρο τόσο για τις ορθές του θέσεις, όσο και διότι ο λαός γνωρίζει πλέον τι σημαίνει ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, και κατά βάθος αντιπαθεί το ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ. 

Τώρα ο υιός, όπως και τότε ο πατήρ, αντιμετωπίζει ένα τεράστιο δίλημμα: Να το παίξει “safe” παραμένοντας Πρόεδρος του ΔΗΚΟ προσδοκώντας σε υποστήριξη από το ΑΚΕΛ ή τον ΔΗΣΥ στις επόμενες προεδρικές εκλογές όπως προσδοκούσε και ο Τάσσος σε υποστήριξη από το ΑΚΕΛ το 2008; Ή να επικεντρωθεί στο σήμερα, να αναγνωρίσει ποια είναι η ανάγκη του τόπου σήμερα και να ανταποκριθεί πατριωτικά σε αυτή την ανάγκη;

Ποια είναι λοιπόν η ανάγκη του τόπου σήμερα; Δεν υπάρχει πιο μεγάλη και πιο επείγουσα ανάγκη σήμερα για τον τόπο από την αποδυνάμωση του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ και τη δημιουργία ενός ενωμένου κεντρώου κόμματος αποτελούμενο από ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Οικολόγους, Μήνυμα Ελπίδας, που να επανατοποθετήσει το Κυπριακό πάνω στη σωστή του βάση ως θέματος εισβολής και κατοχής, και που να δώσει τέρμα στην τόσο επιζήμια κυριαρχία του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ στην πολιτική σκηνή του τόπου, και στην τάση τους να χρησιμοποιούν ιδεολογικό φερετζέ είτε για να ξεγελάσουν τον λαό είτε τη δική τους συνείδηση.

Από μια οπτική γωνία το δίλημμα του Νικόλα είναι πιο σκληρό: ο κίνδυνος να μην είναι Πρόεδρος του νέου μεγάλου κόμματος είναι συγκριτικά πολύ μεγαλύτερος από τον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε ο Τάσσος κάτι να πάει στραβά και να μην επανεκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν προκήρυσσε νέες προεδρικές εκλογές το 2004 μετά την (επιθυμητή) διάλυση της συνεργασίας του ΔΗΚΟ με το ΑΚΕΛ.

Από μια άλλη οπτική γωνία όμως, το δίλημμα είναι πιο ελαφρύ: στην περίπτωση του Τάσσου διακυβεύετο άμεσα η Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ στην περίπτωση του Νικόλα διακυβεύεται άμεσα η Προεδρία του ΔΗΚΟ, που σήμερα έχει 28,044 υποστηρικτές. Επίσης, στην απίθανη έστω περίπτωση που δεν επανεκλεγόταν ο Τάσσος το 2004, στο πηδάλιο του κράτους θα είχαμε κάποιον από τον χώρο του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, ενώ στην περίπτωση του Νικόλα, αν δεν καταφέρει να εκλεγεί Πρόεδρος του νέου, μεγάλου κεντρώου κόμματος, στο πηδάλιο του κόμματος θα βρεθεί κάποιος από τον ίδιο κεντρώο πολιτικό χώρο με παρόμοια πολιτική προσέγγιση στα μεγάλα θέματα που αντιμετωπίζει ο τόπος.

Εν πάση περιπτώσει, αναγνωρίζουμε ότι ανθρωπίνως η απόφαση που καλείται να πάρει ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολη. Όμως ο τόπος, υπό την κυριαρχία του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, έχει φτάσει στον πάτο. Η ζημιά που έχει πάθει είναι τεράστια. Μια τουρκική λύση στο κυπριακό βρίσκεται στο στάδιο προετοιμασίας. Οι ιδεολογικές πλάνες έχουν ριζώσει βαθιά στη ψυχολογία και νοοτροπία του λαού παρεμποδίζοντας τον από του να έχει την, τόσο απαραίτητη για την εθνική του επιβίωση, ελεύθερη και συγκροτημένη σκέψη.

Πραγματικά λοιπόν, αντιμετωπίζουμε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, οι οποίες επιβάλλουν τη λήψη εκτάκτων και τολμηρών μέτρων. Έκτακτων, τολμηρών μέτρων που να αγγίζουν τα όρια ακόμη και της πολιτικής αυτοθυσίας χάριν της σωτηρίας της πατρίδας.

   



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   viuadt  



 
Περιεχόμενα