November 21, 2017, 6:27 am
Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΣΣΔ ΚΑΙ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Σύμφωνα με το νέο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη, «Η Εισβολή και οι Μεγάλες Δυνάμεις», η ΕΣΣΔ όχι μόνο δεν απέτρεψε την τουρκική εισβολή αλλά ούτε καν την αποθάρρυνε όταν αυτή άρχισε να εκδηλώνεται.

Πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο διότι όταν δύο εχθροί σου συγκρούονται (Ελλάδα και Τουρκία – αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ) αυτό γενικά είναι για σένα μια θετική εξέλιξη. (Βέβαια, στο τέλος δεν συγκρούσθηκαν διότι η Ελλάδα, παραδόξως, δεν ενεπλάκη στον πόλεμο, κάτι που θα αναλύσουμε πιο κάτω).

Επίσης, δεν είχαν λόγο να επέμβουν από τη στιγμή που ο Μακάριος είχε ανατραπεί από τη Χούντα, και συνεπώς τυχόν επέμβαση τους εναντίον της Τουρκίας δεν θα σήμαινε απαραίτητα αποκατάσταση του Μακαρίου και επαναφορά στην αδέσμευτη πολιτική, αλλά θα οδηγούσε σε επικράτηση του χουντικού πραξικοπήματος, και συνεπώς ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, άρα Νατοποίηση της Κύπρου. Άρα τι λόγο είχαν να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί, τη στιγμή μάλιστα που, ως κομμουνιστές, για αυτούς ήταν όχι μόνο αδιάφορη αλλά και καταδικαστέα η οποιαδήποτε επίκληση του κοινού Ορθόδοξου πολιτισμού στη διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής.

Το εκπληκτικό λοιπόν δεν είναι ότι η ΕΣΣΔ δεν αποθάρρυνε την τουρκική εισβολή. Το εκπληκτικό είναι ότι εμείς εκπληττόμαστε για αυτό το γεγονός. Ο λόγος θα μπορούσε να είναι ότι έχουμε, ως Ελληνισμός σήμερα, τη λανθασμένη ψυχολογία του νηπίου που μπορεί να κάνει ότι θέλει αλλά στο τέλος οι μεγάλοι έχουν την υποχρέωση να το αγαπούν και να το προστατεύουν.

Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα στην πραγματική ζωή. Για να πάρεις πρέπει να δώσεις. Τι δώσαμε εμείς στην ΕΣΣΔ; Η Ελλάδα συμμετείχε (και συμμετέχει) στο Νάτο, ένα στρατιωτικό συνασπισμό σε αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ. Μόνο ο Μακάριος έδωσε κάτι στην ΕΣΣΔ  που ήταν η ουδετερότητα της Κύπρου μέσα από τη συμμετοχή της στο Κίνημα των Αδεσμεύτων, που στο τέλος όμως, όπως είπαμε, δεν είχε αντίκρισμα από τη στιγμή που ο ίδιος είχε ανατραπεί με το χουντικό πραξικόπημα.

Η αδέσμευτη αυτή πολιτική του Μακάριου ήταν, κατά τη γνώμη μας, ορθή υπό τις δύσκολες ψυχροπολεμικές συνθήκες:

Από τη μια, δεν μπορούσαμε να ταυτιστούμε πλήρως με τη Δύση διότι η Δύση ήταν ένα συνονθύλευμα πολλών ενεργειών. Εκτός από αντί-κομμουνιστική (κάτι που δεν έπρεπε να μας ενοχλεί) ήταν και είναι, σε σημαντικό βαθμό, αντί-Ορθόδοξη στη βάση μιας ιστορικής πορείας αιώνων μέσα στην οποία μισούσε την Ορθόδοξη Ανατολή, έχοντας τη ψυχολογία του γενίτσαρου που δεν μπορεί να ανεχθεί την ανωτερότητα ενός Πολιτισμού του οποίου και αυτή η Δύση ήταν μέτοχος, προτού αποσχισθεί από αυτόν με το Σχίσμα.

Από την άλλη βέβαια, δεν μπορούσαμε να ταυτιστούμε με το αντίχριστο και μισάνθρωπο Σοβιετικό καθεστώς το οποίο πολέμησε με λύσσα την Ορθόδοξη Εκκλησία, απαιτώντας από τους λαούς που έλεγχε να «ποιήσουν είδωλο» την κομμουνιστική ιδεολογία, που και αυτή, ως βασισμένη στον Μαρξισμό, είναι στην πραγματικότητα γέννημα της Δύσης και του δυτικού μεταφυσικού άγχους, έχοντας προδώσει και εγκαταλείψει τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Με βάση τη συμμετοχή μας στους Αδέσμευτους, η ΕΣΣΔ, όπως εντοπίζει ο Μ. Δρουσιώτης στο βιβλίο του, πριν την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής προσπάθησε να βοηθήσει την Κύπρο προσπαθώντας να διεθνοποιήσει την κρίση που προκλήθηκε με το πραξικόπημα, και απαιτώντας την επαναφορά του Μακαρίου στην εξουσία και τη συνέχιση της αδέσμευτης του πολιτικής. Με την έναρξη της εισβολής όμως, και μετά από διαβεβαιώσεις από την Τουρκία ότι δεν θα επεδίωκε τη διπλή ένωση, και άρα πλήρη νατοποίηση της Κύπρου, η ΕΣΣΔ τήρησε παθητική στάση, πιθανώς έχοντας και την ελπίδα ότι η εισβολή της Τουρκίας θα εξελισσόταν σε ελληνοτουρκικό πόλεμο, προσφέροντας έτσι ευκαιρίες σοβιετικής διείσδυσης σε σχέση με τον ηττημένο. Ένας πόλεμος όμως που αποτράπηκε από τη διπλωματία του Κίσινγκερ, και από την Ελλαδική προδοσία της Κύπρου. 

Τώρα ότι πάθαμε το πάθαμε. Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να διδαχθούμε από τα λάθη μας. Τα πραγματικά μας λάθη και όχι τα φανταστικά. Πολλοί ισχυρίζονται ότι θα έπρεπε να ανήκουμε σε ένα από τα δύο στρατόπεδα, και ότι την πάθαμε διότι μείναμε στη μέση. Όμως η Ελλάδα που ανήκε στο Νάτο όχι μόνο δεν προστατεύθηκε από εθνική ζημιά αλλά έφτασε στο έσχατο όριο του εξευτελισμού κάνοντας πραξικόπημα στην Κύπρο με σκοπό την Ένωση, προκαλώντας την τουρκική εισβολή, και μετά δικαιολογώντας τη μη εμπλοκή της σε πόλεμο με τη Τουρκία με τη δικαιολογία των στρατηγών της ότι «άλλο Κύπρος άλλο Ελλάς. Η Τουρκία στην Κύπρο επιτέθηκε και εδώ είναι Ελλάς»!

Θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί: τι φταίει το Νάτο για την προδοσία της Ελλάδας; Δεν φταίει το Νάτο για την προδοσία της Ελλάδας. Η αιτία της προδοσίας έχει βαθιές ρίζες, και δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι οι Ελλαδίτες αδελφοί μας ξύπνησαν μια μέρα και είπαν «ας προδώσουμε την Κύπρο». Προδότης γίνεται κάποιος (ακουσίως) όταν χάνει την ιστορική του αυτογνωσία, αποπροσανατολίζεται από ξένες ιδεολογίες, και συγχύζεται χάνοντας τον δρόμο του.

Δυστυχώς την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου κάτι τέτοιο ήταν πολύ επικίνδυνο να γίνει και πράγματι έγινε. Ενώ από την αρχή της πολιτισμένης Ιστορίας της ανθρωπότητας ο ανταγωνισμός και οι συγκρούσεις βασίζονταν στη διαφορετικότητα των πολιτισμών, με την 70ετή παρένθεση της Σοβιετικής Ιστορίας, και ιδιαίτερα με τη 45ετή παρένθεση του Ψυχρού Πολέμου, ο ανταγωνισμός διεξαγόταν στη βάση δύο δυτικής προέλευσης ιδεολογιών, του κομμουνισμού και του καπιταλισμού. Η «Ανατολή» έπαψε (μέσα στη μικρή αυτή περίοδο) να είναι η Ορθόδοξη Ανατολή και έγινε η Κομμουνιστική Ανατολή ή το Ανατολικό Μπλοκ!  Στην ουσία, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν σύγκρουση δύο πολιτισμών, αλλά σύγκρουση δύο ιδεολογιών που και οι δύο γεννήθηκαν από ένα Πολιτισμό, ήτοι τον Δυτικό Πολιτισμό. Η Ορθόδοξη Ανατολή κατέχετο (με εξαίρεση την Ελλάδα) από το κομμουνιστικό σκέλος του Δυτικού Πολιτισμού, και η Δύση (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) από το καπιταλιστικό σκέλος του Δυτικού Πολιτισμού.

Μέσα σε αυτό το ιδεολογικοποιημένο, και στην ουσία άσχετο με τον Ελληνικό και Ελληνορθόδοξο Πολιτισμό, παγκόσμιο περιβάλλον, η μόνη εθνικά και πολιτιστικά αξιοπρεπής και ελληνοπρεπής στάση ήταν αυτή που τήρησε ο Μακάριος, δηλαδή η μη συστράτευση είτε με τη Δύση είτε με την «Ανατολή», και η ένταξη και ενεργή συμμετοχή στο Κίνημα των Αδεσμεύτων (έστω και αν θεωρητικά θα θυσίαζε τη συμμετοχή αυτή χάριν της Ένωσης αν αυτή ήταν εφικτή, που δεν ήταν).

Η Ελλάδα λοιπόν δεν τήρησε αυτή την ελληνοπρεπή, περήφανη στάση, και μη μπορώντας να αντέξει τον έλεγχο που της έκανε η παρουσία και μόνο της αξιοπρεπούς αδελφής της, η Χούντα στράφηκε με ζηλόφθονο μίσος εναντίον της, και ουσιαστικά την παρέδωσε να βιαστεί από τον Αττίλα. Και βέβαια στο μίσος αυτό συνέβαλε και η παρουσία στο πηδάλιο του κράτους μας, ενός Αρχιεπίσκοπου-Εθνάρχη με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, κάνοντας πιο έκδηλη τη νεοελληνική ελλαδική μειονεξία. Κάλυψε δε, η Χούντα, την όποια συνειδησιακή ενόχληση της για την προδοτική, κατ’ επανάληψη υπόσκαψη του Μακαρίου, με αντικομουνιστικά ιδεολογικά παραισθησιογόνα και τεχνητό ιδεολογικό φανατισμό, υπερτονίζοντας τον κομμουνιστικό δήθεν κίνδυνο για την Κύπρο, ως εάν το Κίνημα των Αδεσμεύτων να ήταν κομμουνιστικό κίνημα.    

Αυτό είναι λοιπόν, κατά τη γνώμη μας, το δίδαγμα από την κυπριακή τραγωδία. Ότι δηλαδή όταν αναξιοπρεπώς χάσεις την ταυτότητα σου δεν υπάρχει όριο στο πόσο χαμηλά θα πέσεις. Προδίδεις ακόμη και τη μικρότερη σου αδελφή και μάλιστα δεν λες ούτε ένα «συγνώμη»! Την εσωτερική πνευματική προδοσία θα ακολουθήσει και η εξωτερική έμπρακτη προδοσία.

Πως αποφεύγουμε τα λάθη του χθες, σήμερα; Πως εφαρμόζεται η αξιοπρεπής, ελληνοπρεπής στάση σήμερα, μέσα στο σημερινό διεθνές περιβάλλον; Σήμερα δεν υπάρχει Κίνημα των Αδεσμεύτων ούτε και ΕΣΣΔ. Υπάρχει Δύση (Νάτο-Ε.Ε.), υπάρχει Ορθόδοξη και Δημοκρατική Ρωσία, και η επιλογή της ουδετερότητας. Κατά τη γνώμη μας, η μόνη ορθή επιλογή είναι η συμπόρευση με τη Ρωσία εφόσον αυτή έχει απαλλαγεί από τη ξενόφερτη ιδεολογία του άθεου και μισάνθρωπου κομμουνισμού. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή την επιλογή θα έκανε και ο Μακάριος, βλέποντας τη Ρωσία ως ένα αδελφικό κράτος που προσπαθεί φιλότιμα να παίξει τον ρόλο της Βυζαντινής Ορθόδοξης Ανατολής της σημερινής εποχής, και τον ρόλο της προστάτιδας των Ορθοδόξων λαών.  Σε καμιά περίπτωση, πιστεύουμε, δεν θα έβλεπε θετικά την ένταξη μας σε συνασπισμούς και συμμαχίες που ανταγωνίζονται γεωπολιτικά και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της ομόδοξης Ρωσίας.

Θα μπορούσε κανείς  να αντιτείνει «τι σχέση έχει η κοινή θρησκεία με τα στυγνά διεθνή συμφέροντα;». Η απάντηση είναι ότι δεν είναι απλώς μια κοινή θρησκεία αλλά είναι ένας κοινός Πολιτισμός τον οποίο μάλιστα ο Ελληνισμός μετέδωσε στους Ρώσους. Ο Πολιτισμός αυτός είναι το βασικότερο συστατικό του «Είναι» τους, και ως τέτοιος είναι η αφετηρία και η βάση για τον καθορισμό της ορθής πορείας προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

 Με άλλα λόγια η ταυτότητα υπέρκειται των συμφερόντων, και τα συμφέροντα  υπόκεινται στην ταυτότητα. Η δε ταυτότητα δεν είναι επιλογή μιας κυβέρνησης αλλά υπόκειται στην Ιστορία ενός λαού. 

Για παράδειγμα δεν μπορούμε να αποφασίσουμε να γίνουμε Εβραίοι προκειμένου να κερδίσουμε την εύνοια και προστασία του Ισραήλ, διότι αυτό συγκρούεται με την Ιστορία μας. Αλλά, και αν ακόμη γινόμασταν Εβραίοι, και κερδίζαμε την προστασία του Ισραήλ, αυτό στην πραγματικότητα δεν θα μας συνέφερε διότι η «επιτυχία» αυτή θα ερχόταν με αντίτιμο την απώλεια της (ανώτερης) ταυτότητας μας.

Με τη Ρωσία όμως δεν υπάρχει αυτό το δίλημμα εφόσον το «Είναι» της Ρωσίας είναι σε μεγάλο βαθμό κοινό με το δικό μας (βλ. ως παράδειγμα σχέσεις Αγγλίας-ΗΠΑ), και μάλιστα εμείς της προσφέραμε την Ορθοδοξία και εκείνη την αποδέχθηκε ελεύθερα ως τη βάση για ένα ανώτερο πολιτισμό. Με άλλα λόγια, για να μας απειλήσουν οι Ρώσοι θα πρέπει να θυσιάσουν το «Είναι» τους, να επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος διολισθαίνοντας είτε σε ρατσιστικές θεωρίες Πανσλαβισμού, είτε σε αντίχριστες θεωρίες Μαρξισμού-Λενινισμού και Κομμουνισμού, κάτι που θα ήταν αυτοκτονία πρώτα απ’ όλα για τους ίδιους.

Αυτή λοιπόν είναι, κατά τη γνώμη μας, η σωστή πορεία: φίλο-ρωσική εξωτερική πολιτική, γεωπολιτική συμμαχία με τη Ρωσία που να περιλαμβάνει άμυνα και φυσικό αέριο, αποχώρηση από την Ε.Ε. και ένταξη στη Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, και βεβαίως επανατοποθέτηση (σε συνεργασία με τη Ρωσία) του Κυπριακού πάνω στην ορθή διεθνή του βάση ως πρόβλημα εισβολής, κατοχής και τουρκικού επεκτατισμού.

Έτσι θα ξαναβρούμε την ταυτότητα μας ως Ελληνορθόδοξοι Ρωμιοί. Έτσι θα εξυψωθεί το ηθικό του Λαού και θα απελευθερωθούν οι τεράστιες δυνάμεις του, που σήμερα εκτροχιάζονται μέσα στη σύγχυση των ξενόφερτων ιδεολογιών και της νεοελληνικής δυτικής αλλοτρίωσης. Έτσι ο Ελληνισμός θα επανακτήσει την αίγλη του ως Πολιτισμός οικουμενικών διαστάσεων, απαραίτητος για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

ΥΓ: Σε εμπρηστικό άρθρο του στον "Πολίτη" ημερ. 31.8.2014, ο Μ. Δρουσιώτης συμπεραίνει ότι "η ΕΣΣΔ μας πούλησε στους Τούρκους για τα δικά της συμφέροντα."

Πως μας πούλησε; Με το να μην αποτρέψει την τουρκική εισβολή. Καλά κύριε Δρουσιώτη, για την Ελλάδα που πρώτα προκάλεσε την τουρκική εισβολή και μετά είπε "άλλο Κύπρος και άλλο Ελλας" και "η Κύπρος κείται μακράν" δεν αγανακτείς, και αγανακτείς για την ΕΣΣΔ;

Και επίσης όταν οι ΗΠΑ έβλεπαν πρώτα τα συμφέροντα τους αυτό ήταν realpolitik ενώ όταν το ίδιο έκανε η ΕΣΣΔ αυτό ήταν "διπλό παιχνίδι" και προδοσία; 

Και γιατί στο βιβλίο σου δεν εκφράζεις κάποια επιφύλαξη ότι η εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την εξωτερική πολιτική της σημερινής Ρωσικής Ομοσπονδίας;

Οι πιο πάνω παραλείψεις και αντιφάσεις σου υποδηλούν ότι στην έρευνα σου είπες κάποιες αλήθειες αλλά τις παρουσίασες μέσα σε ένα τεχνητό και αφύσικο πλαίσιο. Με αποτέλεσμα οι αλήθειες αυτές να είναι παραπλανητικές, και συνεπώς να είναι ουαιαστικά ψέματα.

Πρόκειται για μια έντεχνη μέθοδο προπαγάνδας με σκοπό να πλήξεις όχι την ΕΣΣΔ που δεν υπάρχει, αλλα την Ορθόδοξη Ρωσία που αντιστέκεται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων που επιχειρεί να υποδουλώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.



ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ.


Online Φόρμα ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ του πιο πάνω μηνύματος ( * Απαιτούμενα) :


Όνομα * :


Επίθετο * :


Το e-mail σας * :


Το e-mail του παραλήπτη * :


Παρακαλώ Πληκτρολογήστε:   qve82i  



 
Περιεχόμενα